„Moje miasto
U stóp Gór Świętokrzyskich przycupnęło moje miasto. Wokół wyniosłe pagóry, pokryte szumiącymi lasami. Majestatyczne sosny, jodły, zielone świerki i ciemniejące w oddali jesiony.
Tu właśnie, jak głosi legenda, Mieszko syn Bolesława Śmiałego upolował dzika o niezwykle wielkich kłach (według innej wersji kły takowe znalazł) — stąd nazwa Kielce. Jak tam w rzeczywistości było, do dziś nie wiadomo. Bezsporny natomiast jest fakt, że nowo powstała osada już w 1364 roku otrzymała prawa miejskie i z biegiem czasu stała się nieoficjalną stolicą całego regionu.
Popatrzmy na okolicę. Od zachodu — górujące nad miejską zabudową, częściowo zalesione wzgórze Karczówka. Na jego zboczach głębokie zapadliska, ślady szesnasto i siedemnastowiecznych szybów górniczych. Wydobywano tu galenę (siarczek ołowiu). Na szczycie zaś kościół i klasztor — przyciągający oczy renesans i barok — wzniesione przez Macieja Szyszkowskicgo herbu Ostoja. W pobliżu wzgórze, na którego stokach w roku 1646 biedny gwarek Hilary Mali natrafił jakoby na niespotykanej wielkości bryłę kruszcu. Wykuto z niej posąg Św. Barbary, patronki górników, i przyozdobiono nim jeden z ołtarzy karczówkowskiego kościoła.“(4)