„Pierwsze informacje o „działalności" KongoMiillera i dowodzonego przez niego komanda pojawiły się w prasie europejskiej, w tym również w zachodnioniemieokiej, pod koniec 1964 r. W grudniu tegoż roku reporter hamburskiego tygodnika „Der Spiegel", któremu udało się dostać do Stanleyville (obecnie Kisangani), relacjonował „Większość najemników nie daje pardonu. Legioniści Czombego — rodem przede wszystkim z Republiki Południowej Afryki i Rodezji — nie pytają długo, gdy natrafią na czarnych, których uważają za podejrzanych. — Nie przychodzi ciężko odstrzeliwać ich — cytuje reporter słowa pewnego landsknechta. — Pochodzę z Rodezji i czarnych nienawidzę niejako w sposób automatyczny... — Słyszałem o pewnym południowoafrykańskim poruczniku, który tak długo każe gotować głowy rebeliantów, póki ciało nie odejdzie od czaszki. Trupie czaszki nasadza on na długi drąg i umieszcza jako trofeum na swoim jeepie". Słowa te stanowią jak gdyby żywą ilustrację tego, co z wynurzeń Mullera wiemy o jednym z jego podwładnych, podporuczniku Mazym...
Relacji tego rodzaju, relacji o zachodnioniemieckich najemnikach z Komanda 52, a przede wszystkim o ich dowódcy — Siegfriedzie Mullerze, który oprócz emblematów katangijskiego majora nosi na swoim mundurze Żelazny Krzyż I klasy ze swastyką — pojawia się na przełomie lat 19641965 sporo w prasie zachodnioniemieckiej. O potwornych czynach dokonywanych przez Niemców — członków komanda Mullera pisał i pisaninę tę fotografiami martwych głów murzyńskich opatrzył wielki monachijski magazyn ilustrowany „Quick". Pisały też inne czasopisma i gazety zachodnioniemieckic. Nie były to wprawdzie — jak można by oczekiwać — relacje alarmistyczne. Prasa nic wyrażała oburzenia. Komentatorzy i reporterzy ograniczyli się do obiektywnej rejestracji „przygód" zachodnioniemieckich najemników w kongijskim buszu. Na dobrą jednak sprawę faktów wyłuskanych z owych barwnych „stories" wystarczyłoby na obciążające dossier, które powinno zaint resować zachodnioniemiecki aparat wymiaru sprawied wości.“(14)