„Podpisany na przełomie lipca i sierpnia 1975 r. w Helsinkach przez przywódców 33 państw europejskich oraz USA i Kanady dokument końcowy Konferencji obejmuje w praktyce całokształt życia międzynarodowego na naszym kontynencie (zasady stosunków politycznych, współpraca gospodarcza, kulturalna, naukowa, oświatowa, kontakty między ludźmi, informacja oraz niektóre zagadnienia wojskowe). Jest ten dokument kodeksem zasad stosunków międzypaństwowych, otwierających nową epokę współpracy wszystkich krajów naszego kontynentu.
Układ Warszawski jest nie tylko porozumieniem o znaczeniu obronnym. W swej treści zakłada on szeroką współpracę natury politycznej, gospodarczej i kulturalnej krajów socjalistycznych, otwiera szerokie obszary dla rozwoju inicjatywy i twórczej działalności wszystkich jego uczestników, daje możliwość każdemu państwu wnoszenia swego wkładu w ogólną sprawę umacniania potęgi wspólnoty socjalistycznej. Sojusz bratnich krajów posiada trwałe polityczne, ekonomiczne i wojskowostrategiczne podstawy.
Jego społecznopolityczną podstawę stanowi jednorodność ustrojowa państw sygnatariuszy. Jest to główny fundament siły i trwałości tego sojuszu. Stąd wynikają wspólne interesy klasowe w budownictwie socjalizmu, stąd wspólne zadania w zakresie obrony zdobyczy socjalistycznych, stąd wspólne zadania i cele w walce o pokój i postęp społeczny.“(2)